~Мсты ℂ⋆ *hadi kaçalım?

Bundan sonra en güzeli boyle yazılması gerekenleri yazıcam, bu baslık altında artık yokolmuş bi cümleyi ele alıcam. O oyle bi cümleki varlığıyla insanı mutlu edip yokluğunda ise üzen bir cümle. Belki aklınızda başka şeyler canlanmıstır ama ben kendimkini söylim “Teşekkür Ederim!” çok üzüyo bu beni bu kelimenin unutulmaya yüz tutması bakın size iki farklı olay anlatim;

Olay1:
Yaz ayıydı, sultanahmet adliyesinden cıkmış tramvayla Karaköy’e dükkana geçicektim. Neyse işte güzel güzel bindim tramvaya sakindi oralık bi yer bostu oturdum. Bi dahaki durakta bi turist çift bindi yaşları ileriydi bende yer verdim. Gülhane’den Karaköy’e kadar binbir teşekkür ettiler bana insan o lafı duyunca gerçekten mutlu oluyor.

Olay2:
Avcılardan dershaneden dönüyorum bahçeşehir’de minibüse bi aile bindi adamın eşine yer verdim. Kalkarken eşyalarım falan vardı kucağımda haliyle yavaş kalktım! Adam bana demesinmi? Arkadaşım hızlı olurmusun? ya varmı boyle bişey ya rezillik gerçekten cok ilginç bi ortamda yasıyoruz bana teşekkür etmesi gereken yerde verdiği tepkiye bakın!

Eee musty bu yer verirmi Tekrar oturdum yerime ona yerimi verme zorunluluğum olmadığını falan söyledim tabi ses tonumda yükseldi azcık o sıra önümdeki cocuk kalktı yer verdi!

Sonuç olarak Teşekkür etmek, rica etmek, seni seviyorum vs. gibi insanın gönlünü hoş tutan ifadeler yavaş yavaş yok oluyor. Herkes üzerine düşen görevi yapmalı!

Sevgili okurlar bu aslında duygu dolu olacak ama öğüt vermekten ileri gitmeyen yazımı okuduğunuz için sizlere çok Teşekkür Ederim! -Msty

*yazım, imla hatalarım var kısa zamanda düzelteceğim.